حرفی برای تمام فصول

و لقد یسرنا القرآن للذکر فهل من مدکر؟

صد و شش

بِسمِ الله الرّحمنِ الرّحیمِ

وَالْعَادِیَاتِ ضَبْحًا
فَالْمُورِیَاتِ قَدْحًا
سوگند به اسبان دونده‌ای که نفس‌زنان (به سوی میدان جهاد) پیش رفتند.
و سوگند به آن‌ها (که بر اثر برخورد سم‌شان به سنگ‌ها) جرقه‏های آتش افروختند.
...
کجای قرآن تو نیستی؟!
وقتی قرآن حتی به صلابتِ اسبانِ لشکرت هم سوگند می‌خورَد.

پ.ن: ر.ک. شأن نزول سوره عادیات؛ بحارالانوار ج 21 ص 66 و مجمع البیان ج 10 ص 528

   + مریم روستا ; ۱٢:٥٧ ‎ب.ظ ; ۱٠ شهریور ۱۳۸٩
comment نظرات ()